Thunder Prince....

Akanishi Jin & Kamenashi Kazuya

ดวงอาทิตย์สีส้มสดลับขอบฟ้าเป็นหน้าที่ของดวงจันทร์ทรงกลมสีเหลืองต้องขึ้นมาแทนที่ตามกฎของธรรมชาติที่ถูกกำหนดไว้ ชายหนุ่มร่างเล็กๆ ที่ยืนเท้ากับหน้าต่างมองออกไปทางหน้าต่าง มองออกไปไกล มองไปยังกลุ่มดาวที่กำลังส่องแสงทีละดวงอย่างสวยงาม จนอดไม่ได้ที่จะมีรอยยิ้มแปดเปื้อนอยู่บนใบหน้าขาว ซักพักก็ต้องหันหลังกลับมาเมื่อผู้เป็นแม่กล่าวขานเรียก ร่างเล็กทำหน้าเซ็งๆ เมื่อถูกวานให้ออกไปซื้อของที่ซุปเปอร์มาเก็ตใกล้ๆ บ้าน

คนตัวเล็กรีบสาวเท้าออกมาข้างนอกเมื่อพ้นประตูบานใหญ่หน้าบ้าน ผิวขาวก็ต้องปะทะกับลมหนาวที่อยู่ข้างนอกอย่างลีกเลี่ยงไม่ได้ มือก็คอยกระชับเสื้อโค๊ทตัวใหญ่อยู่ตลอดเวลาเพื่อป้องกันความเย็นที่อยู่ภายนอกของร่างกาย

ฟู่.....หนาวกว่าเมื่อวานอีกแฮะ....แม่นะแม่...ที่บ้านอยู่กันตั้งหลายคนทำไมต้องใช้เราด้วยนะ...เอ.... บ่นอุบอิบๆ พลางล้วงมือลงในกระเป๋าเสื้อเพื่อหยิบกระดาษรายการที่แม่สั่ง ... แป้ง ไข่ ผงฟู ขนมปัง แยม เนย เอาไปทำอะไรนะตั้งเยอะแยะ ผงวนิลา ช็อคโกแล็ต ... งึมงำๆ อยู่คนเดียว ตาสวยมองกระดาษ ส่วนมือคอยถือกระดาษ อีกข้างคล้องตระกร้าของซุปเปอร์มาเก็ตเอาไว้ เมื่ออ่านจบก็จัดแจงเดินไปตามล๊อคต่างๆ เพื่อหาของต่างๆ ตามรายการของกระดาษ เมื่อครบแล้วรีบเดินไปที่เค้าท์อย่างไม่รอช้า หยิบของออกจากตระกร้าแล้วจ่ายเงิน มือสวยถือถุงพลาสติกออกมา แล้วเดินตรงเพื่อกลับบ้านทันที เมื่อถึงบ้านแล้ววางถุงต่างๆ ไว้ที่โต๊ะภายในครัว พร้อมกับบิลของที่ซื้อมา เดินกลับขึ้นไปบนห้อง ล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม แล้วกลิ้งๆ เอื้อมมือไปเปิดโทรทัศที่อยู่ไม่ไกล้ไม่ไกลจากเตียงมาก

วู้...รายการเบสบอลมาพอดีเลย..... คาเมะร้องโฮ่ฮิ้วอยู่คนเดียวบนที่นอน นอนท้าวคางดูรายการโปรดอยู่นานพอสมครว ซักพักโทรทัศเจ้ากรรมก็เกิดติดๆ ดับๆ ซะงั้น คาเมะคิ้วขมวดเป็นปมเมื่อดูรายการโปรดไม่จบ จึงเดินไปด้อมๆ มองๆ แถวหลังโทรทัศน์ ... ก็ไม่มีอะไรนิหน่า แล้วมันดับได้ยังไง อืม ... คาเมะยืนเกาหัวสองสามที

เปรี๊ยะ!!!!........

อยู่ดีๆ ก็เหมือนมีฟ้าผ่าลงมากลางห้องของคาเมะ ร่างเล็กกระโดดโหยงรีบวิ่งมาบนเตียงนอนคลุมโปง เป็นโรคกลัวฟ้าผ่าถึงขั้นต้องปรึกษาแพทก็ไม่แปลกที่จะมุดเข้าไปในผ้าห่มเผื่อว่ามันจะผ่าลงมาอีกที คาเมะค่อยๆ เปิดผ้าห่มออกมา ... ห๊า เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ... ตาโตสวยเบิกกว้างเมื่อสิ่งที่เห็นคือลูกกลมๆ สีเหลืองเหมือนลูกบอลไปฟ้าขนาดใหญ่ คาเมะเลยเดินดุ่มๆ เข้าไปดูอย่างสงสัย ซักพักมันก็ผ่าลงมาอีกครั้ง คราวนี้คาเมะล้มลงไปกับพื้นดังตึงเมื่อมีมือยื่นออกมาจากอะไรกลมๆ เข้ามาคว้าคาเมะกอดเอาไว้

... เฮือก ! ... ร่างเล็กตาโตเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกกอดอยู่

เอ๋ !...นี่มนุษย์รึเนี่ย....ช่างงดงามนัก...เจ้ามีนามว่าอะไรรึ...? คาเมะยังคงอึ้งอยู่ กับใบหน้าของคนที่กอดเค้าอยู่ ... ตัวขยับไม่ได้ เกิดอะไรขึ้นเนี๊ยะ ! เสียงคนขึ้นมานิ แย่แล้ว ... ประตูห้องของคาเมะถูกเปิดขึ้น

คาซึจัง เกิดอะไรขึ้นรึป่าวลูก เสียงดังเชียว รึโวยวายที่แม่ใช้ไปซื้อของ คาเมะยืนยิ้มแก้มปริเมื่อผู้เป็นแม่เดินเข้ามาในห้อง แม่ของคาเมะหรี่ตาลงเป็นเชิงสงสัย คาเมะก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมา แล้วแกล้งบอกว่าจะนอนแล้ว แม่ของคาเมะเลยเดินออกไป ร่างเล็กถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วมองไปที่ตู้เสื้อผ้า ที่ๆ เค้าดันคนปริศนาเข้าไปเพื่อซ่อนไม่ให้แม่เห็น ค่อยๆ เปิดออกช้าๆ ... อ่าว ไปไหนแล้ว ดีเหมือนกัน ... คาเมะอมยิ้มอย่างสบายใจ เลยคิดสะเลยว่าเป็นแค่ความฝัน แต่พอหันหลังกลับมาก็แทบจะกรี๊ด (( แปลกๆ นะ )) ... ยังไม่ไปอีกหรอเนี่ย ... คนๆ นั้นเดินเข้ามาไกล้คาเมะ คาเมะก็ถอยหลังออกไป

คาซึจัง..ชื่อชั่งแปลกดีนัก...ข้ามีนามว่า จิน คนตรงหน้าโค้งให้คาเมะเหมือนเจ้าชายขอเจ้าหญิงเต้นรำ คาเมะมองหน้าคนตรงหน้าอย่างชั่งใจ ... ชื่อเหมือนคนญี่ปุ่นนิหน่า แล้วไหงออกมาทางอะไรกลมๆ ...

นะ..นี่...อย่ามาเรียกชั้นว่าคาซึจังนะ...ชะ..ชั้นไม่ได้เป็นอะไร..กับ..กับนายซะหน่อย คาเมะมองคิ้วขมวด แล้วพาตัวเองเดินกลับไปที่เตียงเหมือนเดิม แต่ก็ไม่พ้นที่ชายหนุ่มปริศนาที่เดินตามคาเมะต้อยๆ คาเมะเหล่ตาไปมองชายคนนั้นที่ยืนทำตาปริบๆ เหมือนลูกแมวๆ ตัวน้อยๆ ขออาหารจากเจ้านาย

อะ...อะไรของนาย... คาเมะนั่งลงบนที่นอนพร้อมกับยัดหูฟังใส่หูแล้วเปิด MP 3 พร้อมกับกางหนังสือที่อยู่ข้างๆ อ่านไปพลาง เหลือบไปมองหนุ่มหน้าหล่อเป็นระยะๆ ... ใช่คนแน่รึป่าวเนี่ย ... หน้าเนียนขาวผ่อง ตรงแก้มมีสัญลักษณ์สีเหลืองๆ เหมือนกับรูปสายฟ้า เสื้อผ้าก็....สุดจะบรรยาย ชายหนุ่มหันมามองหน้าคาเมะแล้วยิ้ม คนตัวเล็กรีบหันกลับมาที่เดิม

โลกของเรามีคนเยอะแยะแต่มนุษย์เช่นเจาเราเพิ่งเคยเจอ.....เจ้าสนใจจะไปโลกสายฟ้ากับเรามั้ยหล่ะ ? ชายร่างสูงหันกลับมามอง คาเมะมองคิ้วขมวดเเล้วส่ายหน้ารัว จินเลยเดินไปที่ประตูมือใหญ่กำลังจะเอื้อมไปเปิดประตู

" นายจะทำอะไรหน่ะ......" คาเมะเดินมาขวางประตูเอาไว้ จินเอื้อมมือกลับมา

" ก็เราจะไปขอมารดาของเจ้าไง...." ร่างสูงตอบหน้าใส คาเมะรีบล๊อคประตูทันที จินทำหน้างงๆ

" นี่ ! นายมาจากทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย โอเคมั้ย ? ชั้นจะคิดซะว่าฝันไปก็เเล้วกันนะ...." คาเมะบ่นให้คนที่ยืนทำหน้างงๆ อยู่ข้างหน้าไปด้ยินเเล้วก็เดินกลับไปนั่งที่เตียงเหมือนเดิม

".....ฮึ....ก็ได้...เเต่...ต้องมีเจ้าไปกับข้าด้วย....ฮ่าๆๆ..." จินไม่รอช้าเข้าไปอุ้มร่างบางๆ ที่ยังไม่ทันจะพูดอะไรพาดบ่า พร้อมกับดีดนิ้วอีกหนึ่งครั้ง ลูกบอลสีเหลืองปรากฏขึ้นอีกครั้ง เเล้วทั้งคู่ก็หายเข้าไปในลูกบอลปริศนา พร้อมกับเสียงขอความช่วยเหลือของคาเมะ เเละเสียงหัวเราะที่น่าสะพรึงกลัวของจิน......

เอาหล่ะค่ะ.....ตอนเเรกก็จบไปเเล้วหนึ่งตอน ยังไงถ้าหากว่ามีการตอบรับเยอะก็จะเอาตอนที่สองมาลงน้าค่ะ...